أنزلت السكينة على من علم منه الوفاء . ( 1 ) انتهى . وچون انزال سكينه بر همين مؤمنين واقع شده كه بيعت تحت شجره كردند وخدا از ايشان راضى شده نه بر ديگران ، ونزول سكينه به موجب اين حديث بر همان كسان شده كه وفا از ايشان معلوم حق تعالى بود ، پس رضاى الهى نيز از همان كسان كه معلوم الوفا بودند متحقق باشد نه از كساني كه غدر ونكث نمودند ، پس تا وقتي كه وفاى صحابه - كه حرف در ايشان مىرود - ثابت نكند تمسك به اين آية در اثبات فضيلتشان غير صحيح باشد . ودر “ صحيح بخارى “ مذكور است : عن العلاء بن المسيب ، عن أبيه ، قال : لقيت البراء بن عازب فقلت : طوبى لك ! صحبت رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلم ، وبايعته تحت الشجرة ، فقال : يا بن أخي ! إنك لا تدري ما أحدثنا بعده ( 2 ) . يعنى از علاء بن مسيب از پدرش روايت است كه گفت : ملاقاة كردم براء بن عازب را پس گفتم : [ خوشا به حالت ] تو صحبت كردى با رسول خدا ( صلى الله عليه وآله ) وبيعت نمودى أو را در زير درخت ، گفت : اى پسر برادر من ! تو

--> 1 . [ الف ] قوبل على أصله ، سى پاره 26 ، سوره فتح . ( 12 ) . [ الدرّ المنثور 6 / 74 ] . 2 . [ الف ] غزوه حديبيه . [ صحيح بخارى 5 / 65 - 66 ] .